Buzdan Keskin Ruh ve Canavar
Görmedi bir beis dokunmaya ilk defa gördüğü bir varlığa.
Görmedi onu, duymadı dokunduğu varlığın çığlığını. Halbuki... halbuki dokunuyordu.
Dokunması dokundu kalbine ve hücrelerine varlığın. Çığlık çığlığa bir ürperti…
Birine dokunmak bu kadar mı basitti?
Varlık mıydı sanki gözünde canavarın?
Dokunabilir miydi duyamayacağı bir varlığa ermiş aklıyla?
Aklı, ruhu, kalbi ermemiş... Kirli elleriyse dokundu varlığa, kayıtsızca. Cüreti aklından, vicdanından geniş ve küstah. Cüreti arşa çıkmış duymuyordu canavar, içindeki çığlığı varlığın. Bir nesne belki onun için… Tombul, küstah parmaklarının arasına aldığı bir sigara dalı misali, dokundu varlığa sigarayı içine çeker gibi. Demiri tutar gibi kayıtsızca da değil. Ruhunun pası gibi biliyordu neye dokunduğunu, demir tutmuş paslı elleri. Kirli elleri canavarın, gezindi nesnenin bacaklarında, özenli kayıtsızlıkla. Artık nesne bile değildi varlık canavar için.
Bacağında hissetti varlık iğrenç ve paslı elleri. Buz sardı her yerini, ürperti dolandı tüm hücrelerine, saç diplerine. Herkesin ortasında, boğazında kalan çığlık, öfke ve yalnızlık... Herkesin ortasında ama yalnız ve karanlık… Buz gezindi kanında, hücrelerinde. Canavar devam etti dokunmaya aklından ve kalbinden büyük cüretiyle. Kalbi var mıydı bu canavarın? Ne yapardı? Nasıl günaydın derdi mesela, diğerlerine, cüretle? Günaydın der ve basardı tombul iğrenç parmakları asansörün düğmesine.
Canavar kayıtsız, canavar cüretkâr, canavar gururlu, canavar cezasız.
Sessizlik ona bir ödül, yeni bir macera.
Sessizlik, karanlık sessizlik. Canavar biliyordu bu sessizliği, kokusuyla besleniyordu.
Kapkaranlık içi.
Varlık buz gibi sessiz ve karanlıkta. Mavi saydam ışığı buzun yayıldı damarlarında. Ve sonra… Soğuk, saydam ve kararlı bir ışığa dönüştü buz damarlarında. Gezindi damarlarında, kanında. İşte, orada, tüm varlığıyla.
‘Cüret etti’ canavara sesini çıkarmaya. Kararlılığı, öfkesi, endişesi, yalnızlığı şimdi buz gibi keskindi, adeta bir kalkan. Geçti ışıktan kalkan bedeninden öteye. Öyle büyüdü ki buz kesti canavarı. Buz kesilmiş bir canavar… Küçüldü gözünde canavar varlığın. Erimeye başladı, gittikçe kayboldu varlığı canavarın. Tombul, iğrenç, kirli ruhu kirletti suyunu buzun. Bulanık, paslı, sönük buzdan su... Bağırdı canavar kirli eriyen buzun içinden, çığlık attı erimemek için. Suyun altında boğuk geliyordu sesi… Tiksintiydi adeta canavarın kirli sesi varlığın kulağına. Varlık, ışıl saçarak baktı eriyen kirli, iğrenç, gri, bulanık buzlu suya. Cüreti neredeydi şimdi? O şişko iğrenç elleri? Kalbi, ruhu neredeydi? Haksız gururu da erir miydi? Dokunabilir miydi şimdi elleri? Dokunmuş muydu ona erimesi? Duyulmamak nasıl bir histi, anlayabilir miydi? Sessiz çığlığı boğazında düğümlenirken küçük ve dar beyni neye cüret edebilirdi?
Gel gör ki o hala bir canavardı. Tek başına yetmezdi gücü canavarın ruhunu yok etmeye. Bıraktı oracıkta iğrenç, bulanık ruhu. Döndü arkasını ve ilerledi. Buzu, ruhu ve ışığı sağlam ve endişeli. Ne olacaktı bu canavarların cüreti?
Daha ne kadar duyulmayacaktı buzdan keskin ruhların boğazlarında düğümlenen sesi? Daha ne kadar kaskatı olmaları gerekecekti?
Ne zaman kayıtsız, küstah ve kirli cüretler de insan olabilecekti?
Ne zaman?